Rząd przyjął Strategię na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami

Strategia na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021-2030 to coś, na co osoby z niepełnosprawnościami czekały od lat – powiedziała Ewa Krawczyk z Fundacji Pomóż Innym.

Rada Ministrów we wtorek przyjęła uchwałę w sprawie Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021-2030. Za przygotowanie dokumentu odpowiedzialny był wiceminister rodziny i polityki społecznej, pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych Paweł Wdówik we współpracy ze środowiskami osób niepełnosprawnych.

Strategia zakłada realizację 113 działań kluczowych dla nowego systemu wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Dokument przewiduje reformę systemu orzekania o niepełnosprawności, wypracowanie modelu kompleksowej rehabilitacji, przygotowanie ustawy o wyrównywaniu szans osób z niepełnosprawnościami, a także wprowadzenie systemowej usługi asystencji osobistej oraz tzw. opieki wytchnieniowej.

Ponadto zaplanowany jest m.in. rozwój mieszkalnictwa wspomaganego, opracowanie Narodowego Programu Zatrudnienia Osób Niepełnosprawnych, modyfikacja systemu wsparcia finansowego adekwatnego do potrzeb i poziomu niepełnosprawności oraz modyfikacja systemu świadczeń dla opiekunów osób z niepełnosprawnościami.

Ewa Krawczyk oceniła w rozmowie z PAP, że ta strategia to jest „coś, na co osoby z niepełnosprawnościami czekały od lat”. Jej zdaniem to dokument „systemowy i przeanalizowany pod każdym kątem życia tych osób”.

– Wiemy, jaka jest sytuacja, wiemy, do czego dążymy, mamy ustalone horyzonty czasowe i wiemy, kto jest odpowiedzialny za jakie obszary – wskazywała. Krawczyk wyraziła również zadowolenie, że strategia ta przewiduje „dobieranie konkretnej formy pomocy dla konkretnej osoby, bo każda osoba niepełnosprawna jest inna i każdej potrzebne jest coś innego”.

Zwróciła też uwagę na to, że w ramach strategii zintegrowane zostały działania rządu, samorządu, organizacji pozarządowych, ale także pracodawców. Wskazując na temat rynku pracy dla osób niepełnosprawnych, zauważyła, że osoby te często pracują o wiele poniżej swoich kwalifikacji.

– Osoby niepełnosprawne chcą same rozwiązywać swoje problemy, nie chcą być przedmiotem, tylko podmiotem sprawy i w tym zakresie powinno zostać wdrożonych wiele działań mających ukierunkowanie na ich ambicje, potrzeby i zainteresowania – mówiła Krawczyk. I zaznaczyła, że jeszcze „żaden rząd nie podszedł do spraw niepełnosprawnych tak systemowo, a to jest 70 lat zaniedbań”.

– Cieszę się też, że to jest rozwiązanie międzyresortowe i że jest współpraca m.in. ze strony Ministerstwa Edukacji i Nauki – dodała. 

Źródło: polskieradio24.pl (https://www.polskieradio24.pl/5/1222/Artykul/2681139,Rzad-przyjal-Strategie-na-rzecz-Osob-z-Niepelnosprawnosciami-Krawczyk-czekalismy-na-to-od-lat)

Realizacja projektu „Wrażliwi z Inkluzją”

Z dniem 4 grudnia 2020 r. rozpoczęliśmy realizację projektu „Wrażliwi z Inkluzją”.

Projekt był realizowany w ramach konkursu „Kultura Wrażliwa”  przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego.

W okresie 4.12.2020 r. – 18.12.2020 r. odbyły się zajęcia:

  • Muzyczne – na każdych zajęciach dzieci poznawały inny instrument. Prowadzący zajęcia wykonali kilka krótkich utworów, a następnie omawiali wygląd instrumentu, budowę, dźwięk, barwę oraz technikę gry.
  • Taneczne – w ramach zajęć dzieci poznały najważniejsze ośrodki regionalne rodzimego folkloru i wybrane tańce regionalne. W ramach zajęć została przekazana wiedza na temat tańców ludowych poszczególnych regionów, tradycji regionalnych, strojów ludowych, jak również odbyła się nauka podstawowych kroków.

Każde z ww. zajęć było realizowane w 3 grupach:

  • grupa I – przedszkolna
  • grupa II – szkolna
  • grupa III – szkolna

Zajęcia realizowane były w formule zdalnej i prowadzone przez muzyków/instrumentalistów związanych z Filharmonią Krakowską.

Zachęcamy do obejrzenia galerii z tych zajęć:

Edukacja włączająca dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej w szkole – doświadczenia niemieckie

Wytyczne dla działań w zakresie specjalnych potrzeb edukacyjnych z roku 1994 stały się przyczyną wprowadzenia udoskonaleń we wszystkich krajach. Zasada pomocniczości w pedagogice specjalnej oraz zrozumienie specjalnego wsparcia edukacyjnego, które powinno być zapewnione pojedynczym dzieciom czy też nastolatkom, doprowadziły do powstania różnorodnych placówek specjalnych oraz opracowania form organizacji kształcenia specjalnego.

            Ilościowy i jakościowy rozwój oferty edukacji włączającej jest priorytetem działań w zakresie pedagogiki specjalnej oraz wszystkich osób uczestniczących
w tym procesie. We wszystkich krajach rozwinięto metody diagnozowania pod kątem specjalnych potrzeb edukacyjnych, które jest podstawą indywidualnego wsparcia dzieci i młodzieży. W wielu krajach szkoły specjalne stały się ośrodkami wspierającymi, wyposażonymi w zaplecze szkoleniowe, doradcze oraz ośrodki kompetencji.

Wszyscy inni, każdy ważny

            Osoby niepełnosprawne w sposób oczywisty należą do społeczeństwa, które dąży do równoprawnego uczestnictwa, samostanowienia oraz rozwoju wszystkich ludzi. Osoby niepełnosprawne mają jednakowe i niezbywalne prawa w każdej dziedzinie życia. To samo tyczy się edukacji i odnosi się do równoprawnego dostępu do szkół oraz do udziału w zajęciach, w sposób wspierający rozwój jednostki oraz jej uczestnictwa w życiu szkoły. Na tej podstawie działania w zakresie pedagogiki specjalnej należy rozumieć w ogólnym kontekście rozwoju pedagogicznego
i społecznego, oraz dokonać związanej z nimi zmiany perspektywy dotyczącej zajęć inkluzyjnych. Dla dobra dzieci i młodzieży, należy zapewnić oraz poprawiać jakość edukacji specjalnej na takich zajęciach. Pełne i skuteczne uczestnictwo oraz włączanie poszczególnych osób do społeczeństwa są równie ważne jak szacunek dla różnorodności ludzkich istnień. Przyjmowanie niepełnosprawności bez zastrzeżeń jest praktycznym wyrazem człowieczeństwa oraz ochrony nienaruszalnej godności ludzkiej.

Wytyczne dla działań

            Edukacja oraz wychowanie dzieci i młodzieży niepełnosprawnej ma na celu kształtowanie ich osobowości, a także nabycie przez nich umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia oraz aktywnego udziału we wszystkich obszarach życia społecznego.

            Omawiane pedagogiczne wytyczne opierają się głównie na dyrektywach Konwencji Praw Dziecka oraz Konwencji ONZ o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Mają one swoje źródło w zasadach inkluzji, rozumianej jako ideę ludzkiego współżycia. W sferze edukacyjnej inkluzja w tym znaczeniu oznacza równoprawny dostęp do „edukacji dla wszystkich” oraz rozpoznawanie i przezwyciężanie wszelkich barier. Dzięki temu wszystkie dzieci i młodzież mogą wnosić swój aktywny wkład we wspólne życie oraz naukę.

Kierunek: adaptacja

            Fundamentalnym zadaniem jest dostosowanie szkół do różnorodnych wymogów dzieci i młodzieży, jak również wzmocnienie akceptacji w stosunku do różnorodności i odmienności oraz zwiększenie możliwości i umiejętności szkół do odpowiedniego obchodzenia się z tymi różnicami – zarówno na płaszczyźnie indywidualnej, jak również organizatorskiej i systemowej. Zadania te wykorzystują doświadczenia związane z edukacją indywidualną w szkołach ogólnokształcących[1] oraz zawodowych.

            Celem Wytycznych dla Działań jest umożliwienie wspólnego kształcenia
i wychowywania dzieci i młodzieży oraz, mając na względzie ich dobro, zagwarantowanie oraz rozwinięcie osiągniętych już w obszarze pedagogiki specjalnej standardów w zakresie edukacji, doradztwa oraz udzielania wsparcia. W związku
z powyższym można określić czynniki wspierające rozwój edukacji inkluzyjnej.

            W odniesieniu do wszystkich planowanych zmian i ulepszeń należy zwrócić uwagę na następujące punkty:

  • zarówno dzieci i młodzież zdrowa, jak i niepełnosprawna w każdym ośrodku edukacyjnym uczy się odpowiednio do swoich potrzeb i wymagań;
  • należy zapewnić wsparcie o odpowiedniej jakości oraz zasięgu dla dzieci
    i młodzieży;
  • należy dążyć do współpracy wszystkich osób biorących udział w edukacji każdego dziecka czy nastolatka;
  • edukacja, doradztwo oraz udzielanie wsparcia w zakresie pedagogiki specjalnej umożliwia wysokiej jakości wspólną edukację;

Kształcenie i wychowywanie młodych ludzi z niepełnosprawnościami to wyzwanie każdego ośrodka edukacyjnego. Zadaniem wszystkich zainteresowanych jest zagwarantowanie dzieciom i młodzieży niepełnosprawnej, która wymaga specjalnej oferty edukacyjnej, doradztwa oraz wsparcia, oferty edukacyjnej i wychowawczej dostosowanej do ich osobistych wymagań oraz możliwości edukacyjnych i wychowawczych. Przy czym znaczący po względem pedagogicznym jest w tym przypadku całokształt środowiska nauczania wraz z jego warunkami.

Nieoceniona rola rodziny

            Wiedza rodziców na temat dziecka, ich plan dotyczący życia
i wychowania, jak również ich doświadczenie związane ze sposobem, w jaki dziecko stawia czoła codziennym wyzwaniom w przedszkolu czy w szkole – są to czynniki niezbędne dla edukacji szkolnej oraz wychowania dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Dzieci i młodzież niepełnosprawna powinny wnosić swój wkład w zajęcia w postaci własnych propozycji tematów oraz pytań powiązanych z daną lekcją oraz konfrontować się z nimi świadomie i z pewnością siebie. Sprzyjają temu takie warunki ramowe jak współpraca pomiędzy szkołą, rodzicami i organizacjami wspierającymi procesy planowania oraz wprowadzania w życie odpowiednich metod nauczania i wychowania, a także kontakt z ludźmi o podobnych doświadczeniach oraz możliwość obserwacji wzorców zachowań.

Tłumaczenie: Angelika Pisula

Opracowanie: Elżbieta Konik

Więcej

http://www.kmk.org/fileadmin/Dateien/veroeffentlichungen_beschluesse/2011/2011_10_20-Inklusive-Bildung.pdg


[1] szkoły ogólnokształcące są to wszystkie szkoły podstawowe, gimnazja oraz szkoły średnie, włączając w to szkoły specjalne i wspierające; szkoły ogólnodostępne są to zarówno szkoły ogólnokształcące, jak i zawodowe z wyłączeniem szkół i centrów wspierających

Moje 21 promyków miłości rodzicielskiej

💟 Kocham tą kobietę najmocniej na świecie😊 Kiedyś była dzieckiem😊

💟 Agnieszka jest 2 razy młodsza ode mnie. Ma ponad 25 lat – chce być mężatką, pracuje, posługuje się samodzielnie kartą płatniczą. Ale do dzisiaj dość często słyszę jak ktoś mówi o niej per DZIECIACZEK. Jest to dość irytujące bo pielęgnowanie jej dorosłości jest dla mnie ważne. Wielokrotnie pokazywała, że potrafi o tą swoją dojrzałość również zawalczyć przełamując własne wygodnictwo czy łamiąc moje chronienie. Byłam pełna podziwu gdy kilka dobrych lat temu wracając samochodem do domu około kilometra przed nim mówiła „Mamo, chcę wrócić sama, ja tu wysiądę i przyjdę”

💟 To słowo DZIECIACZEK konfrontuje mnie z takimi obszarami, które w niej są – jest moim dzieckiem rzeczywiście mniej samodzielnym i nie chcę temu zaprzeczać. Używanie tego słowa wobec osoby dorosłej pokazuje jednak jak w społeczeństwie infantylizujemy osoby z niepełnosprawnościami odbierając im przy tym ich podmiotowość. Czy to nie odbieranie im również godności i szacunku poprzez umniejszanie ich umiejętności czy wręcz osiągnięć?

💟 Chciałabym, aby widziano w niej osobę DOROSŁĄ i tak ją traktowano. To na ten moment chyba moja IDEA FIX.

Źródło:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=3508160759262312&id=100002052660729

„Overthinking”

Ciekawy film.. Zapraszam do posłuchania wypowiedzi Alana Watts’a „Overthinking”

Rysunek i całość montażu: Julia Szostek.

Odporność w Zespole Downa

Tekst pochodzi ze strony:

http://www.zespoldowna.info/odpornosc-w-zespole-downa.html

Odporność w zespole Downa, to nie to samo co u dziecka bez ZD. Należy zapamiętać kilka kluczowych pojęć: immunosupresja, witamina C, witamina D 3, ubiquinol, cynk i limfocyty T. Z genetyki…RCAN 1, DYRK 1 A, SOD 1 A,

Prosta informacja:

1.Dziecko z ZD ma inaczej funkcjonującą barierę immunologiczną ze względu na ZD.

2.Stąd konieczne są suplementy wspierająco ją w sytuacjach zagrożenia chorobą takie jak witamina C, witamina D3, cynk, witamina A, witamina E i dobre synbiotyki.

3.By bariera immunologiczna działała lepiej, konieczne jest EGCG, które to stymuluje gen DYRK 1 A oraz ubiquinol i DHA, które radzą sobie ze stanami zapalnymi.

4.Duża część chorób to choroby autoimmunologiczne połączone ze złym funkcjonowaniem genu MTHFR i MIR 155.

5.Szczepienia są konieczne…ale w wielu przypadkach nie są dostosowane do innego, genetycznie, funkcjonowaniu dziecka z ZD. Są przez to nieskuteczne.

Szybki przegląd tematu poniżej:

Pierwsza definicja:

Immunosupresja to hamowanie procesu wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych przez różne czynniki zwane immunosupresorami, najczęściej farmakologicznie przez leki immunosupresyjne.

W przypadku ZD potrojenie genu DYRK 1 A daje  ten efekt  IMMUNOSUPRESYJNY, choć DYRK 1 A nie jest przyczyną samą w sobie, czyli :

ORGANIZM OSŁABIA SWOJĄ BARIERĘ IMMUNOLOGICZNĄ NIE BRONIĄC SIĘ PRZED ATAKUJĄCYMI GO WIRUSAMI, BAKTERIAMI I INNYMI PATOGENAMI!!!

W takiej sytuacji cały proces WZMACNIANIA dziecka musi się zacząć od regulacji aktywności genu DYRK 1A. Jego regulacja odbywa się za pomocą ekstraktu z herbaty zielonej. Gdy suplementacja trwa dłużej niż miesiąc dopiero wtedy można rozpocząć terapie wzmacniające układ immunologiczny.

http://www.zespoldowna.info/immunosupresja-czyli-walczyc-z-dyrk-1-a.html

Druga i trzecia definicja:

Limfocyty T inaczej limfocyty grasicozależne (T od łac. thymusgrasica) – komórki układu odpornościowego należące do limfocytów odpowiedzialne za komórkową odpowiedź odpornościową. Komórki prekursorowe, nie posiadające cech limfocytów T, wytwarzane są w czerwonym szpiku kostnym, następnie dojrzewają głównie w grasicy, skąd migrują do krwi obwodowej oraz narządów limfatycznych

Limfocyty B, inaczej limfocyty szpikozależne (B od łac. Bursa Fabriciikaletka Fabrycjusza) – komórkiukładu odpornościowego należące do limfocytów odpowiedzialne za humoralną odpowiedź odpornościową, czyli wytwarzanie przeciwciał. Limfocyty B powstają w szpiku kostnym, a w przebiegu odpowiedzi immunologicznej różnicują się w obwodowych narządach limfatycznych w komórki plazmatyczne i komórki pamięci

“W raporcie tym analizuje się problem stałych infekcji i braku odporności w ZD. Za główne przyczyny w tej kwestii wskazuje się zredukowaną ilość limfocytów typu T i B, brak ekspansji normalnych limfocytów w dzieciństwie, stąd dzieci z ZD do około 5 roku życia chorują zdecydowanie częściej niż dzieci bez ZD.”

“Innymi czynnikami negatywnie wpływającymi na układ odpornościowy to brak odpowiedniej reakcji na szczepienia, obniżona odpowiedź immunologiczna IgA, spadek hemostazy neutrofilów jak i zredukowana ilość młodych komórek T. W zakresie anatomicznym wskazuje się na zdecydowanie mniejszą wielkość grasicy, która pełni istotną rolę w rozwoju odporności organizmu.”

“Jak analizuje się w powyższym raporcie reakcja immunologiczna i “fenomen” chorób autoimmunologicznych w ZD, obrazowany jest od wielu lat w postępowaniu klinicznym i rejestruje się znaczące jego odchylenia. Ciekawym wątkiem jest tutaj podkreślenie, że osoby z ZD dużo gorzej reagują na konkretne szczepienia, przez co bariera immunologiczna nie poprawia się jak to ma miejsce u grupy kontrolnej.”

http://www.zespoldowna.info/limfocyty-moj-syn-ma-wciaz-niskie-czy-to-cos-oznacza-dla-jego-odpornosci.html

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-cz-2-przyczyny-deficytow-immunologicznych-w-zespole-downa.html

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-a-poziom-witaminy-d-3.html

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-cz-4-metylacja-dna.html

HTTP://WWW.ZESPOLDOWNA.INFO/CHOROBY-AUTOIMMUNOLOGICZNE-W-ZESPOLE-DOWNA-CZ-1-MOJ-WSTEP.HTML

http://www.zespoldowna.info/jezeli-ten-gen-ogranicza-funkcjonowanie-limfocytow-do-5-tego-roku-to-czy-warto-wzmacniac-odpornosc-dziecka-z-zd-skoro-jest-uwarunkowana-genetycznie.html

http://www.zespoldowna.info/witamina-d3-byc-moze-najwazniejsza-witamina-czlowieka.html

http://www.zespoldowna.info/witamina-c.html

http://www.zespoldowna.info/w-zd-witamina-a-wystepuje-w-deficycie-jej-brak-powoduje-spadek-odpornosci.html

http://www.zespoldowna.info/witamina-d-a-odpornosc.html

http://www.zespoldowna.info/jak-wplywa-autyzm-na-zespol-downa-cz-6-kwas-kynureninowy.html

RCAN, SOD, MIR 155

“Rola RCAN 1 w zespole Downa od zawsze była przedmiotem rozważań. Przypomnę, że jeszcze do niedawna gen RCAN 1 nazywany był DSCR 1 co oznacza Krytyczny Region Zespołu Downa 1. Nazwa podkreślała jego istotność. Jak widać na załączonych diagramach, RCAN będąc w istotnej nadekspresji przekraczającej jako gen 185% standardowej aktywności, powoduje w systemie immunologicznym spadek pierwotnej reakcji immunologicznej oraz zaburza funkcjonowanie limfocytów typu T.Zauważcie, że obniża tzw. reakcję zapalną jak i odpowiedź organizmu na alergię czy wstrząs anafilaktyczny. “

“W przypadku SOD 1, który jest odpowiedzialny za reakcję na aktywność wolnych rodników, to on nie radzi sobie z ich liczbą. Prowadzi to do trwałego uszkodzenia mózgu poprzez stan zapalny. System immunologiczny nie radzi sobie z wolnymi rodnikami i poziom różnorodnych antyutleniaczy w organizmie osoby z ZD jest zbyt niski, by z nierównowagą w tym zakresie sobie umiał poradzić.”

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-cz-2-przyczyny-deficytow-immunologicznych-w-zespole-downa.html

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-cz-3-czyli-czym-jest-mir-155.html

http://www.zespoldowna.info/choroby-autoimmunologiczne-w-zespole-downa-cz-7-czyli-protokoly-na-mir-155.html

http://www.zespoldowna.info/resweratrol-wasza-prosba-o-dalsze-tlumaczenie.html

SZCZEPIENIA

“Szczepienia w zespole Downa systemowo są obarczone większym problemem ze względu na ogólny spadek odporności wynikający z nadekspresji wielu genów. Wywołuje on stan obniżonego poziomu reagowania na czynniki zagrażającego komórkom nazywany immunosupresją”

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-1.html

http://www.zespoldowna.info/mutacje-wplywaja-na-nasze-zdrowie-na-wady-genetyczne-na-autyzm-cz-3-jeszcze-raz-o-autyzmie-szczepieniach-i-mutacji-mthfr.html

http://www.zespoldowna.info/mutacje-wplywaja-na-nasze-zdrowie-na-wady-genetyczne-na-autyzm-cz-4-czy-nalezy-szczepic-dzieci-przy-mutacji-mthfr.html

http://www.zespoldowna.info/szczepic-czy-nie-szczepic-na-koniec-dyskusji-ten-artykul.html

http://www.zespoldowna.info/szczepionka-na-wirusowe-zapalenie-watroby-typu-b-w-zespole-downa-jest-mniej-skuteczna.html

http://www.zespoldowna.info/mir-155-jest-odpowiedzialny-za-brak-reakcji-na-szczepienie-przeciwko-hepatitis-b-w-zespole-downa.html

http://www.zespoldowna.info/hepatitis-b-wzw-b-szczepionka-ktora-nie-dziala-u-osob-z-zespolem-downa-a-egcgciekawe.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienie-cz-2-wirusowe-zapalenie-watroby-typu-b.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-4-szczepienia-a-odpornosc.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-5-tezec.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-6-grypa.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-7-wzw-a.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-8-pneumokoki.html

http://www.zespoldowna.info/zespol-downa-i-szczepienia-cz-9-acelularna-szczepionka-przeciwko-krztuscowi-bezkomorkowa.html

Metoda, która odmienia dzieci

Wszystkim rodzicom i opiekunom gorąco POLECAMY lekturę poniższego tekstu.

Jego autorem jest mama, która opowiada o tym jakie efekty wychowawcze zauważyła u swoich dzieci po zastosowaniu elementów Metody Behawioralnej!

Psychoterapia behawioralna skupia się wyłącznie na zachowaniu człowieka, jako jego naturalnej reakcji na wpływy otoczenia. Ważne jest tu i teraz, natomiast nieistotne są wydarzenia z przeszłości. Pomoc w zmianie niepożądanego zachowania odbywa się bez analizy jego nieświadomych przyczyn, których istnienia behawioryzm nie uznaje.

www.calareszta.pl/metoda-ktora-odmienia-dzieci

Nie wychowuj lenia! Lista obowiązków domowych dopasowana do wieku dziecka

Od najmłodszego wieku maluch może i powinien pomagać nam w drobnych obowiązkach domowych. Należy go jedynie odpowiednio do tego zachęcić. Dziecko szybko uczy się, że życie polega w dużej mierze na współpracy z innymi.

Tymczasem większość rodziców woli samemu wykonywać wszystkie obowiązki domowe, bo tak jest szybciej i dokładniej. To błąd: umęczeni i rozgoryczeni, że nikt nam nie pomaga sami powinniśmy mieć do siebie pretensję, bo to my nie przyzwyczailiśmy naszego dziecka, że o dom dbamy wspólnie.

Kiedy należy włączyć dziecko w domowe obowiązki? Jak najszybciej. Skoro trzylatkowi powiesz „Nie dasz rady, jesteś za mały”, nie zdziw się, że trzynastolatek poproszony o skoszenie trawnika odpowie Ci również „nie dam rady”. Dzieci naukę powinny zacząć od porządkowania swojej własnej przestrzeni, od sprzątania pokoju, ścielenia łózka, odkładania majtek i skarpetek do kosza na brudną bieliznę , a następnie poprośmy je by zaczęły odnosić talerzyki po skończonym posiłku do zmywarki.

Co więcej, powinny wykonywać choć jedną pracę „na rzecz całego domu”. Niech rozłożą miseczki na stole, pomieszają sałatkę – wszystko zależy od ich wieku i umiejętności. Gdy będą starsze, należy dorzucić im jeszcze jeden obowiązek tygodniowy, np wyniesienie śmieci.

A teraz kilka obowiązków które możemy zaproponować…

3 latkowi:

  • szczotkowanie zębów (przy odrobinie pomocy)
  • odkładanie brudnej bielizny do kosza
  • wkładanie ubrań do pralki (pod kontrolą rodziców)
  • przyniesienie posiłków na stół (pod kontrolą rodziców: niech to będzie sałatka)
  • wycieranie swojej miseczki do sucha
  • zbieranie swoich zabawek do koszyka/pudełka
  • ubieranie się i przygotowanie ubranka na rano, do przedszkola

4/5 latkowi:

  • ścieranie kurzu
  • nakrywanie do stołu/sprzątanie ze stołu
  • odkładanie brudnych ubrań do kosza
  • opróżnianie zmywarki (pod kontrolą rodziców)

6-latkowi:

  • mycie włosów (pod kontrolą rodziców)
  • układanie ubrań w szafie
  • wkładanie szklanych naczyń do zmywarki
  • pisanie kartek świątecznych, bilecików
  • pomoc przy zakupach (może nieść lekkie torby z kilkoma przedmiotami)

7/8/9-latek może już:

  • opłukać po sobie umywalkę i wannę
  • umyć sobie samodzielnie włosy
  • zrobić sobie kanapki
  • sprzątnąć podłogę i powycierać kurze w salonie
  • nakryć do stołu/zebrać naczynia ze stołu
  • posprzątać swój pokój, pościelić łóżko
  • przygotować śniadanie
  • pomóc w przygotowaniu wspólnego posiłku
  • przygotować sobie samodzielnie ubranie i plecak na następny dzień

10-12 latek może:

  • zrobić zakupy
  • skosić trawę
  • odkurzyćpodać posiłek i sprzątnąć po nim
  • pomóc młodszemu rodzeństwu w prostych czynnościach higienicznych

Uczmy nasze dzieci, by były jak najbardziej zaradne i samodzielne. Kiedy mają trzy lata, chętnie zabierają się za przeróżne domowe prace. Wykorzystajmy ich entuzjazm i przyzwyczajajmy do tego, by po skończonej zabawie odkładały klocki do pudełka, a po posiłku odnosiły naczynia do kuchni. Stopniowo dorzucajmy nowe obowiązki i chwalmy dziecko, jeśli wykonuje je sumiennie.

W przypadku pytań, szkolenia, jesteśmy do Państwa dyspozycji:

Centrum Rodzinne „Rodzina i ja”

Żródło: http://mamadu.pl/121845,dziecko-i-domowe-obowiazki-nie-narzekaj-tylko-zachecaj-do-pomocy-od-wczesnego-dziecinstwa

Wpływ chodzika na rozwój dziecka – postępowanie fizjoterapeutyczne

Bardzo często jako terapeuci słyszymy od rodziców, że są jakieś nowe udogodnie- nia dla ich dziecka, które pomagają w jego rozwoju poprzez zabawę. Moim tematem jest odwieczny chodzik, który nie do końca spełnia taką funkcję, o jakiej myślą rodzice i jaką przekazują producenci.

Chodzik to plastikowa zabawka o szerokiej płaszczyźnie podparcia, z majtkami stabilizującymi dziecko, dającymi możliwość odpoczynku podczas zabawy. Jest sterowny przez małe, skrętne kółka umieszczone w podstawie. Dodatkowym elementem wyposażenia chodzika są zabawki umieszczone na blacie. Chodzik posiada też możliwość regulacji wysokości w zależności od wieku dziecka.

POSTAWA I PRAWIDŁOWA KONTROLA MOTORYCZNA

Na początku chciałabym przypomnieć o prawidłowym rozwoju dziecka, gdyż to on jest tym ważnym wyznacznikiem jego prawidłowego funkcjonowania. Dzieci osiągają wyznaczone sekwencje ruchowe i nabywają nowe umiejętności, tj. obroty na boki i na brzuch, piwoty, czołganie się, przyjmowanie pozycji czworaczej, siadanie, raczkowanie, wstawanie przy meblach z klęku jednonóż, chodzenie do boku, chodzenie przodem z podporem jedną ręką, a na końcu samodzielne chodzenie. Oczywiście każda sekwencja rozwoju ma swój odpowiedni czas. Dziecko powinno zacząć chodzić do 18., a nie do 12. mie-
siąca życia, tak jak jest napisane w wielu książkach. Jest to czas, kiedy dziecko zaczyna samodzielnie przyjmować pozycję stojącą, a niekoniecznie chodzić. Taki rozwój pozwala na osiągnięcie prawidłowej postawy i napięcia mięśniowego potrzebnego do prawidłowego wykonywania poszczególnych czynności ruchowych (Zdj. 1–6). 

1 Dziecko nieprawidłowo obciążające stopy i miednicę w chodziku
2 Prawidłowe obciążanie kończyn dolnych i miednicy podczas aktywnego stania
3 Prawidłowa praca mięśni podczas przyjmowania pozycji kucznej
4 Przenoszenie ciężaru w klęku jednonóż
5 Zintegrowana praca mięśni podczas aktywności dziecka
6 Aktywny klęk jednonóż

NIEPRAWIDŁOWA KONTROLA POSTAWY SPOWODOWANA CHODZIKIEM

Jestem fizjoterapeutką i w swojej pracy bardzo często spotykam się z sytuacją, gdy rodzice chętnie porównują swoje pociechy z innymi, a nawet przyspieszają swoje dzieci do pewnych aktywności. Pamiętajmy, że każde dziecko jest indywidualne i jego rozwój przebiega w jego własnym tempie. Dlatego też duża grupa rodziców sięga po nowinki sklepowe, m.in. chodziki o zachęcającej informacji: „Ten nowoczesny, wysokiej jakości chodzik pomoże twojemu dziecku w nauce chodzenia i da dużo zabawy”.
Chciałabym pokazać, jakie wady powoduje chodzik i jakie nieprawidłowości może wprowadzić w rozwoju dziecka. Wbrew swojej nazwie chodziki nie stymulują rozwoju, a jedynie pospieszają jeszcze niegotowe dziecko do nieprawidłowego chodzenia. Dziecko w chodziku jest podtrzymywane przez boczne barierki (ponieważ chętnie korzysta z materiałowego siedziska), nawet jeśli jeszcze nie opanowało utrzymywania tułowia w aktywnej pozycji pionowej. W przyszłości może mieć problemy z kręgosłupem i wadę postawy.
Dziecko w chodziku niebezpiecznie obciąża miednicę i nóżki, najczęściej jest to tylko śródstopie. Podczas samodzielnego chodu dziecko ćwiczy wszystkie mięśnie i równowagę, dodatkowo obciążając całą stopę. W chodziku natomiast pracuje wyłącznie nogami poprzez odpychanie się palcami i pochylonym tułowiem do przodu. Wszystko to skutkuje nieprawidłowym rozkładem napięcia mięśniowego, które najczęściej jest zwiększone po jednej stronie, bo nie ma przenoszenia ciężaru ciała z jednej strony 
na drugą. 
„Niemowlęta z subtelnymi problemami ruchowymi mogą nie być w stanie wykorzystać informacji zwrotnych do regulacji postawy po oderwaniu ich ciężaru. Następnie dziecko upadnie w wyniku ruchów głowy podczas stania… Obserwuje się to jako niezdolność dziecka do bocznego przesunięcia ciężaru przed rotacją w celu odciążenia nogi po stronie twarzy. Powoduje to niemożność poruszania się wzdłuż mebli, ponieważ ciężar ciała spoczywa na nodze od strony twarzy” [6]. Te problemy ruchowe są spowodowane złym funkcjonowaniem dziecka w chodziku. 
Dzieci, które samodzielnie chodzą, korzystają ze zmysłu równowagi, którego nie wymaga chodzik. Niestety, chodzik bardzo zaburza tę równowagę, gdyż dziecko ma problem z obciążeniem całej stopy i chętnie pozostaje na palcach, a gdy już zostanie postawione samodzielnie, ma problem z utrzymaniem równowagi i leci jak kłoda, bez jakichkolwiek reakcji obronnych (dzieci uczące się samodzielnie chodzić korzystają z równowagi i reakcji obronnych podczas upadku). Na domiar złego część dzieci nie potrafi ocenić odległości od danych przeszkód i dosłownie wpada na nie i się przewraca (w chodziku dziecko odbija się od przeszkody bez odczuwania jakiegokolwiek bólu i idzie dalej). W efekcie takie dzieci odczuwają strach przed samodzielnym chodzeniem i zaczynają później stawiać swoje pierwsze kroki.

7 Niefizjologiczne ustawienie miednicy i nóg w chodzik
8 Prawidłowy transfer ciężaru ciała z pozycji czworaczej do siadu

PROBLEMY ROZWOJOWE 

Wielu rodzicom wydaje się, że dziecko jest dobrze zabezpieczone przed wieloma zagrożeniami. W rzeczywistości już sam chodzik jest dla niego zagrożeniem, bo poza nim dziecko nie potrafi prawidłowo funkcjonować.
Wiele wad postawy w dorosłym życiu i problemów rozwojowych u dzieci jest spowodowanych przebywaniem w chodziku nawet przez krótki czas. Są to np.: 

  • brak reakcji obronnych, 
  • koślawość kolan i stóp (nieprawidłowe ustawienie stóp), 
  • wady postawy – skoliozy, skrzywienia boczne kręgosłupa. 

Rodzice powinni pamiętać, że dzieci samodzielnie osiągają sekwencje rozwojowe, bez ingerowania w ich prawidłowy rozwój jakimkolwiek sprzętem, który opóźnia, a nie wspomaga rozwój dziecka (chodziki, skoczki, chusty, nosidełka)!

POSTĘPOWANIE FIZJOTERAPEUTYCZNE

Bardzo często do mojego gabinetu trafiają dzieci, które w wyniku poruszania się w chodziku mają problemy z równowagą i chodzeniem. Zawsze przed terapią należy sprawdzić, jaka jest motoryka spontaniczna (nigdy nie jakość nad funkcją, tylko jakość funkcji), i przeprowadzić wywiad z rodzicem.
Terapię zaczynam od prawidłowego transferu ciężaru ciała z pozycji czworaczej do siadu (zdj. 8). Jest to bardzo ważny element wzorca ruchowego w niższej pozycji, gdyż jest on potrzebny do prawidłowego przenoszenia ciężaru ciała w wyższych pozycjach, a na końcu w chodzie. Należy poświęcić dużo czasu w terapii dla tego typu transferu, gdyż nieprawidłowo wykonywany w tej pozycji będzie skutkować złym wzorcem chodu małego dziecka.


Kolejny element terapeutyczny, na który trzeba koniecznie zwrócić uwagę (a bardzo często jest pomijany przez terapeutów), to stopy. Odgrywają one bardzo ważną rolę w życiu każdego człowieka, dzięki nim jest on w stanie się przemieszczać, a ponadto cały ciężar jego ciała opiera się właśnie na tych niewielkich częściach. Dodatkowo prawidłowo ukształtowane stopy amortyzują wstrząsy podczas poruszania się i są pomocne przy odczuwaniu, stanowiąc narząd czucia.
Stopy dziecka, które porusza się ono w chodziku, nie są w stanie prawidłowo przenieść ciężaru ciała, a tym samym nieprawidłowo przekazują bodźce czuciowe. Dziecko przez odpychanie się obciąża tyko śródstopie (zdj. 1, 7). Ważna jest praca nad prawidłowym ustawieniem i obciążeniem stóp (zdj. 9, 10). Podczas opracowywania stóp należy pamiętać o prawidłowym obciążeniu (poprzez docisk przez kolano dziecka), a następnie wykorzystać w tym celu ciężar ciała dziecka (zdj. 11).
Transfer ciężaru ciała jest bardzo ważny, dlatego pracujemy nad nim w każdej pozycji (zdj. 12). Jeżeli dziecko nie ma dobrze rozwiniętej kontroli obręczy barkowej i miednicznej, używa kończyn górnych do kontrolowania zamiast do manipulacji. O tym należy pamiętać, gdyż takie dziecko ma zaburzoną kontrolę obręczy np. podczas wstawania przy meblach. Dziecko wykorzystujące kończyny górne do wstawania zaczyna chodzić na palcach!!!
Końcowym elementem terapii jest nauka ostatniego transferu ciała dziecka podczas chodzenia, czyli przenoszenie go na jedną stronę ciała z utrzymaniem równowagi i prawidłowym ustawieniem stóp (zdj. 13, 14).
Ważne, aby rodzice uczestniczyli w terapii i angażowali się w nią. To jest bardzo istotne, gdyż to oni muszą prowadzić dalszą terapię w domu z dzieckiem.
Dla zdrowego dziecka sprzęty nie mają większego znaczenia. U dzieci z uszkodzonym ośrodkowym układem nerwowym każda ingerencja przyczynia się do utrwalenia nieprawidłowych wzorców posturalnych. U zdrowych dzieci stosowanie nieprawidłowego sprzętu może spowodować opóźnienia w rozwoju.

PIŚMIENNICTWO

  1. Matyja M., Gogola A., Edukacja sensomotoryczna niemowląt, AWF w Katowicach, Katowice 2005.
  2. Wilczyński J., Korekcja wad postawy człowieka, Anthropos, Starachowice 2005.
  3. Goddard S., Odruchy, uczenie i zachowanie, Międzynarodowy Instytut Neurokinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa 2004.
  4. Sokołowska-Pituchowa J., Anatomia człowieka, PZWL, Warszawa 2003.
  5. Zukunft-Huber B., Trójpłaszczyznowa manualna terapia wad stóp u dziecka, Ubran & Partner, Wrocław 2011.
  6. Bly L., Motor skill acquisition in the first year, Pearson 1994.
  7. Orthopaedic Dictionary, Hoppenfeld & Zeide, Lippincott Co. 1994.
  8. Borkowska M., Gelleta-Mac I., Wady postawy i stóp u dzieci, PZWL, Warszawa 2015.
  9. Kasparczyk T., Wady postawy ciała, Kasper, Kraków 2004.

Źródło: https://www.praktycznafizjoterapia.pl/artykul/wplyw-chodzika-na-rozwoj-dziecka-postepowanie-fizjoterapeutyczne?a=103979/1