O fundacji

„PROJEKT SKAWIŃSKI”

edukacja włączająca dla dzieci z Zespołem Downa.

Autor projektu: Ewa Szostek, Fundacja INKLUZJA,
13.08.2012r;

Rozwój dziecka z Zespołem Downa – Innowacyjna metoda Wczesnego Wspomagania.
Przedział wiekowy od 2,5-6,5 lat;
W grupach przedszkolnych zajęcia są realizowane w oparciu o podstawę programową MEN;
Oprócz tego dzieci ze SPE są objęte następującymi działaniami wspomagającymi:

  • Terapia Behawioralna – ABA;
  • Metoda Terapii Słuchowej;
  • Intensywna Terapia Ręki;
  • Metoda Suzuki;
  • Dogoterapia;
  • Muzykoterapia;
  • Integracja Sensoryczna;

logo_miniROZWÓJ – możemy zdefiniować najprościej jako ciąg zmian podczas całego życia organizmu, albo podobnie jako serię etapów – koniecznych do osiągnięcia pełni rozkwitu – przez które istota żywa musi przejść. Z definicji wynika jednoznacznie, że rozwój to proces przez który przechodzą żywe istoty. To istoty żywe posiadają zespół określonych zdolności pozwalających im stawać się kimś coraz bardziej złożonym i doskonałym.

Niezależnie od czynnika który w danym momencie jest dominujący, rozwój człowieka idzie nieuchronnie w kierunku zapewnienia mu odpowiedniej równowagi z otoczeniem oraz doskonalenia form regulacji jej stosunku ze środowiskiem. Rozwój zachodzi w każdym jego wieku oraz w każdej sferze jego osobowości. Zmiany obserwuje się na wszelkich płaszczyznach: emocjonalnej, fizycznej i społecznej.

Celem stymulacji rozwoju, jest zaspokojenie potrzeb poznawczych i emocjonalnych dziecka, przez dostarczenie mu doświadczeń dostosowanych do jego możliwości i potrzeb rozwojowych. Działania takie przygotowują do jak najlepszej adaptacji społecznej rozwoju na wielu płaszczyznach.
Podczas pracy z dzieckiem należy:

  • zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa podczas ćwiczeń i zabaw wyrównawczych;
  • nawiązać z dzieckiem kontakt, aby stało się podmiotem a nie przedmiotem rehabilitacji;
  • należy zoptymalizować warunki otoczenia do potrzeb i możliwości dziecka;

Program usprawniania psychoruchowego powinien uwzględnić wszystkie czynniki m.in. predyspozycje dziecka, zainteresowania, ale także zewnętrzne uwarunkowania np. rodzinne.

Przy stymulacji dziecka z zespołem Downa w okresie wczesnoniemowlęcym bardzo ważnym jest uczenie dziecka najprostszej koncentracji na twarzy i oczach opiekunów. Od najwcześniejszych dni dzieci powinny oglądać ilustracje z odpowiednio dobranych książeczek. Należy omawiać ilustracje w rozbiciu na detale, wyuczyć dziecko kojarzenia pojedynczych elementów ilustracji. Każdy poznawany element wzmocnić odpowiednim gestem i dźwiękiem. Budowana w ten sposób KOMUNIAKCJA ALTERNATYWNA, będzie dla naszego podopiecznego najważniejszym pomostem komunikacyjnym ze światem zewnętrznym.

Następnym krokiem będzie postrzeganie ilustracji, jako całości, opowiadanie o niej z pomocą wszelkich form komunikacyjnych. Pomocnym jest fakt, iż dzieci z zespołem Downa już od pierwszych miesięcy życia wykazują zainteresowanie światem zewnętrznym. W większości przypadków możemy zauważyć u nich takie cechy jak spostrzegawczość czy chęć naśladownictwa. Budując KOMUNIKACJĘ ALTERNATYWNĄ otwieramy nasze dziecko na kontakty z otoczeniem. Umożliwiamy mu rozwój intelektualny, pobudzamy komórki mózgowe do tworzenia się i wypracowywania nowych połączeń, stymulujemy pamięć.

Niezwykle doniosła i ważna jest rola Rodziny wychowującej dzieci z tym zespołem. To w niej ono przychodzi na świat, rozwija się i nabywa doświadczeń. Rodzice, rodzeństwo dziecka są w takich sytuacjach najważniejsi. Na nich spoczywa obowiązek dania swojemu dziecku możliwości jak najpełniejszego rozwoju, a w razie pojawienia się zaburzeń zapewnienie terapii i stymulacji. Rodzina MUSI przygotować dziecko także emocjonalnie do intensywnych ćwiczeń, jakie czekają dziecko. Rodzina MUSI przygotować dziecko na niepowodzenia, na krytykę oraz niezrozumienie świata zewnętrznego. TYLKO dziecko dobrze rozwinięte emocjonalnie, przygotowane do samodzielności w jak najszerszym jej zakresie, odważne i z silną wiarą w swoje możliwości podoła rzeczywistej konfrontacji z odpowiednią mu wiekowo grupą rówieśniczą, z realiami świata zewnętrznego.

A więc rola stymulacji jest ogromna w każdym zakresie. Nie tylko pobudza aktywność percepcyjną, ale odgrywa ważną role we wszystkich sferach życia. Mimo wielu metod, technik, nie jest łatwa, gdyż każde z upośledzonych dzieci wymaga indywidualnego jej doboru. Intensywna praca z dziećmi potwierdza fakt, że dzieci objęte wczesną, odpowiednią do potrzeb terapią, z powodzeniem mogą realizować naukę w przedszkolu, a później w szkole z programem EDUKACJI WŁĄCZAJĄCEJ.

W miarę doskonalenia metod oddziaływania wychowawczego i wczesnej interwencji terapeutycznej, wyraźnie wzrasta poziom rozwoju umysłowego, społecznego i emocjonalnego osób z zespołem Downa. Dzieci z zespołem Downa doskonale kształcą się i rozwijają w placówkach edukacyjnych realizujących ramowy program nauczania w oparciu o wytyczne EDUKACJI WŁĄCZAJĄCEJ.

PRZEGLĄD METOD STYMULACJI ROZWOJU:
Najczęściej stosowane metody stymulacji sensomotorycznej:
Stymulacja kinestetyczna
Stymulacja proprioceptywna
Stymulacja przedsionkowa
Stymulacja dotykowa
Stymulacja wzrokowa i słuchowa
Stymulacja polisensoryczna – terapia integracji sensorycznej

METODA STYMULACJI RUCHU:
Stymulacja odruchowych wzorców ruchu
Stymulacja bierna ruchu
Stymulacja ruchu czynna (zamierzona)
Metoda Vojty
Metoda Faya
Metoda Domana
Komunikacja przez dotyk

INNE:
Paluszkowe zabawy
Metoda Ruchu Rozwijającego V. Sherborne
Hipoterapia
Metoda Christophera Knilla
Metoda Dobrego Startu (MDS)
Metoda Paula Dennisona- Kinezjologia edukacji
Program Stymulacji Intelektualnej
Muzykoterapia
Receptoterapia (akupresura)

Wymienione powyżej metody pomagają dziecku w harmonijnym uzupełnianiu własnych dysfunkcji. Uczą go własnego Jestestwa i rozpoznawania własnych potrzeb. Metody te wsparte miłością i akceptacją ze strony Rodziny i przyjaciół dają naszym podopiecznym nieograniczone możliwości rozwoju wg możliwości i przygotowują do samodzielności w przyszłym świecie dorosłym.

logo_miniBardzo ważnym jest wypracowanie u dzieci z zespołem Downa poprawnych zachowań prospołecznych, podążania za poleceniem oraz zdyscyplinowania. Tylko wtedy będą w stanie podołać zadaniom, jakie na nie czekają i pracy, jaką muszą wykonać, aby osiągać swoje sukcesy. Dzieci z upośledzeniem także powinny dbać i zabiegać o akceptacje w danej grupie społecznej. 

Oznacza to, ze w grupach objętych programem EDUKACJI WŁĄCZAJĄCEJ pracujemy nad dojrzałością emocjonalną i społeczna zarówno dzieci z orzeczeniem, jak i tych bez deficytów rozwojowych.

W celu jak najlepszego wsparcia rozwoju społecznego naszych podopiecznych wprowadzona jest do procesu edukacyjnego TERAPIA BEHAWIORALNA.

Główne cele terapii behawioralnej:

  • rozwijanie zachowań deficytowych – zachowania deficytowe to zachowania występujące u dziecka z upośledzeniem zbyt rzadko lub nie występujące wcale, a które uważane są za prawidłowe i pożądane u zdrowego dziecka w pewnym wieku i w pewnych okolicznościach (prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa zabawkami, prawidłowa postawa itd.),
  • redukowanie zachowań niepożądanych – bez redukcji tych zachowań nie ma mowy o skuteczności terapii. Działanie to opiera się na: szczegółowym opisaniu zachowania, zmierzeniu jego natężenia, zaplanowaniu i wprowadzeniu w życie koniecznych zmian oraz na ocenie efektywności wprowadzonych działań,
  • generalizacja i utrzymanie efektów terapii.

Generalizacja następuje wówczas, gdy zachowanie:

  • Pojawia się w różnych środowiskach i w obecności różnych osób (np. spokojne siedzenie w klasie, w domu, w kościele, w obecności innych nauczycieli, rodziców itd.) Mówimy tu o generalizacji bodźca,
  • Rozszerza się na wiele pokrewnych zachowań (generalizacja reakcji),
  • Utrzymuje się w czasie (trwałość reakcji).

Obecnie, 3 tygodnie po wprowadzeniu codziennego treningu behawioralnego widać wyraźna poprawę w zdolności do wykonywania poleceń u chłopców. Podchodzą do zajęć z ogromną radością i zainteresowaniem wyraźnie zwiększają swoje możliwości samokontroli w zakresie np. poprawnego samodzielnego jedzenia.

logo_miniPrzygotowywanie dzieci z Zespołem Downa do uczestniczenia w życiu grupy rówieśniczej powinno rozpocząć się jak najwcześniej – najpóźniej od 2 roku życia – i obejmować pełen Program Przygotowania PRZED-PRZEDSZKOLNEGO.